Nestortoespraak Ingrid Lefeber

woensdag 2 december 2009

Op maandag 30 november hield Ingrid Lefeber haar jaarlijkse toespraak als nestor van de Gemeenteraad:

"Geachte voorzitter, mede-raadsleden en andere aanwezigen,

Hier sta ik dan weer, het is weer de laatste raadsvergadering van het jaar. Het voelt niettemin een beetje vreemd want het is nog november: De verjaardag van Klaas moet nog komen. Maar voorzitter, te uwer geruststelling: ik heb de verleiding kunnen weerstaan om mijn praatje op rijm te maken.

De vorige keren heb ik op deze plek onder meer gesproken over de wisselingen die hebben plaatsgevonden in de Raad, maar ook in het College. Vorig jaar dacht ik nog dat dat de laatste keer zou zijn, maar helaas: ook dit jaar kom ik daar niet onderuit.

Eerst gaat er een raadslid van de oppositie naar de coalitie en dan denk je: als je wisselt, kan je lastig ergens je tanden inzetten. Maar wie of wat schetst onze verbazing: er blijkt toch gebeten te kunnen worden en er vertrekt een wethouder.

Een en ander leidde tot commotie, onenigheid en inschakeling van een landelijk bekende politieke coryfee. En na enig heen en weer gepraat, gingen we weer gewoon door met elkaar.

En dan overkomt het ons dat ons jongste raadslid door afwezigheid van de burgemeester en van de plaatsvervangend voorzitter, de Raad moest voorzitten. Dat was toch anders dan we gewend zijn. Ik hoop dat we daar niet aan hoeven wennen, en dat de voorzitter in het vervolg voorrang zal geven aan de raadsvergaderingen boven andere leuke opdrachten.

Nu, in de laatste vergadering van het jaar, krijg je toch de neiging om terug te kijken, om een balans op te maken van wat we hebben gedaan, van wat we hebben bereikt.

Maar eigenlijk is het afsluiten van een jaar en de start van een nieuw jaar een fictie. Op de kalender moge dat zo lijken, maar feitelijk loopt alles gewoon door. Dat geldt ook voor ons werk in de gemeenteraad: het werk van het ene jaar loopt gewoon door in het nieuwe.

Dat gezegd hebbend:

ook het afgelopen jaar hebben weer 25 mensen vele uren besteed aan het lezen van soms lijvige boekwerken, notities en rapporten. Veel vrije tijd is hierin gestoken. En in het bijwonen van vergaderingen die, laten we maar eerlijk zijn, niet altijd even boeiend zijn. Veel werk waarvoor vaak niet veel waardering wordt geoogst.

Het is niet alleen de hoeveelheid werk voor de gemeenteraad die toeneemt, het geldt ook de complexiteit van ons werk. Soms strijdt onze opdracht met dat wat door de burgers wordt verwacht.

Waarvoor doen wij dit dan wel? Niet voor de vergoeding: als je die deelt door het aantal uren, blijft een uurloon over waar een laagbetaalde nog niet voor zou willen werken.

Voor de status dan? Nou, dat denk ik ook niet, zo kijken de mensen tegenwoordig niet meer aan tegen een lid van de Gemeenteraad.

Voor een mogelijke carrière? Mwaah, een enkeling heeft dan misschien vanuit deze raad promotie gemaakt naar Den Haag, maar dat is niet voor iedereen weggelegd.

Zou het dan toch de maatschappelijke betrokkenheid zijn, de betrokkenheid die je nodig hebt om je bijdrage te willen leveren met als doel van Wageningen een leefbare stad te maken voor iedereen, van student tot professor, van peuter tot grijsaard, van consument tot producent, en van koper tot verkoper.

Voor een stadje waar je je thuis kan voelen.

En gelukkig doen de meeste inwoners dat ook, ondanks al het geklaag dat het beter, dat het anders moet. De mensen in Wageningen hebben ons gekozen om dat werk voor ze te doen. En iedereen van ons weet natuurlijk ook dat dit geen individuele prestatie is, maar van ons allen samen in de verschillende fracties, door informatie en door debat met elkaar. En gelukkig hoeven we het ook niet altijd met elkaar eens te zijn. Dat zou wel een erg saaie boel worden en doet bovendien geen recht aan de meningen van de mensen die ons gekozen hebben.

In de politiek en dus in de democratie gaat het erom dat je luistert. Ik heb het hier over echt luisteren en niet over het wachten tot je weer het woord krijgt. Luisteren, voorzitter, is een actieve bezigheid en geheel iets anders dan horen. Helaas moet ik constateren dat luisteren een kunst is die niet iedereen verstaat.

In de politiek gaat het er ook om hoe zorgvuldig de meerderheid met de mening van de minderheid omgaat. Het moet niet de macht van de meerderheid zijn, maar je moet respect hebben voor mensen met een andere mening, ook dat is democratie.

Niettemin:

Ik kom veel mensen tegen die commentaar hebben op van alles en nog wat: de gemeente moet dit doen en de Raad moet dat doen, maar ik zie ze ook altijd alleen maar aan de zijlijn staan: zij stellen zich niet verkiesbaar en grijpen niet de kans om zelf daadwerkelijk iets te proberen te veranderen.

Ook kom ik nog te vaak tegen dat raadsleden op een bijeenkomst meegaan met de wensen van mensen. Ergens begrijp ik dat wel: het is nu eenmaal electoraal niet interessant om gewoon te zeggen dat iets niet kan, dat daarvoor de benodigde middelen ontbreken. En toch zou dat beter zijn, want als later blijkt dat de wens die is omarmd, niet doorgaat, ontstaat een veel grotere ontstemming bij de burger, die daarin bevestigd ziet “dat de politici hun beloften niet waar maken”.

Vandaag is het dus de laatste vergadering van 2009 en bijna de laatste vergadering van deze raadsperiode.

Maar een einde van een periode leidt ook tot het kijken naar de toekomst. Wat gebeurt er volgend jaar, wat gaan we doen en wie komen er terug in de raad?

Vorige week hebben we een eerste bijeenkomst gehad over een toekomstvisie. En vooruitkijken is een goede zaak. Als je maar niet vergeet te leren van je geschiedenis. Want wie niet leert van zijn geschiedenis, is gedoemd die te herhalen.

Graag wil ik op deze plaats namens de gehele Raad de griffie bedanken voor de grote inzet. En alle ambtenaren zonder wie wij raadsleden dit werk niet kunnen doen.

Rest mij nog u allen veel wijsheid toe te wensen!"